اصلیت خانواده نیكی كریمی برمی‌گردد به شهرستان تفرش در استان مركزی، پدر و مادرش مثل همه والدین ایرانی به فرزندانشان عشق می‌ورزند.
در یك روز پاییزی (19 آبان) و سال 1350 در تهران به دنیا آمد.
خودش می‌گوید:
«راستش در دوران بچگی، زیاد درسخوان نبودم و تجدید هم می‌آوردم، یادم می‌آید یك‌بار در كلاس اول دبیرستان در درس عربی، نمره بدی آوردم، در ریاضی هم تجدید شدم، اما شیمی و زبان انگلیسی‌ام، خوب بود، بخصوص زبان كه به هم‌كلاسی‌هایم، درس می‌دادم. هیچ‌گاه در كلاسی مردود نشدم، ولی هر سال یك تجدید می‌آوردم. حال و حوصله كلاس‌های جغرافی و ریاضی را اصلا نداشتم. بیشتر اوقات هم به بهانه بیماری سر این كلاس‌ها حاضر نمی‌شدم، یاد آن روزها بخیر.»
هر بچه‌ای آرزو دارد وقتی بزرگ شد، شغلی آبرومند برای خودش انتخاب كند، آقاپسرها معمولا می‌گویند می‌خواهیم، خلبان، مهندس، دكتر و دخترها هم می‌گویند می‌خواهیم پرستار، خانم دكتر، دندانپزشك و‌‌‌... شویم.
اما نیكی كریمی به نویسندگی فكر می‌كرد.
«بیشتر به نویسندگی فكر می‌كردم مثل خیلی از بچه‌ها در دوران كودكی علاقه زیادی به كارتون داشتم. تن‌تن، سنباد و علی‌بابا، خانواده دكتر ارنست و... كارتون‌های مورد علاقه‌ام بود. ضمن این‌كه از كودكی علاقه شدیدی به ترجمه داشتم.
در دوران دبیرستان، یك تئاتر مدرسه‌ای داشتیم كه در خود مدرسه بارها آن را اجرا كردیم و مورد استقبال قرار گرفت، یادم می‌آید آن زمان تئاتری اجرا می‌كردیم كه نامش «فروغ» بود، این تئاتر آنچنان مورد استقبال قرار گرفت كه به دبیرستان‌های مختلف می‌رفتیم و آن را به نمایش می‌گذاشتیم.»

اما چه شد كه او به بازیگری رو آورد؟
«علاقه به بازیگری از كودكی در وجود من بود، كتاب‌های زیادی می‌خواندم كه بیشترشان رمان بود، خودم را جای شخصیت اصلی داستان می‌گذاشتم و از همان زمان بود كه علاقه به بازیگری در وجود من رشد كرد و من هم سعی كردم آن را پرورش دهم و این‌گونه شد كه به بازیگری رو آوردم.
من بازیگری را با علاقه‌ای كه به ادبیات و هنر سینما دارم، به طور آگاهانه انتخاب كردم، فكر نمی‌كنم، من چیزی را طی مدت بازیگری‌ام از دست داده‌ باشم، در هر فیلمی كه بازی یا كارگردانی می‌كنم، به دنبال آموختن هستم، هر نقشی برای من تجربه جدیدی دارد. هر نقشی برای من لذت جدیدی دارد. انسان‌هایی به موفقیت می‌رسند كه سعی می‌كنند درست بیاموزند و از توانایی‌های خود نهایت استفاده را ببرند.»