براساس آخرین آمارها، نرخ فرار دختران از خانه سيری صعودی را طی می کند. این گزارشات حاکی از آنست که از 01/3 در هر صد هزار نفرجمعيت در سال 76 به 3/4 در هر صد هزار نفرجمعيت در سال 83 و صعود یافته است و پس از آن با جهشی ناگهانی به 33/6 در سال 85 رسیده است.

به گزارش جهان، بر اساس مقاله ایی که در دو بخش و توسط یک پژوهشگر دوره دکتری انجام گرفته است، دربخش اول، باديدی انتقادی وبازانديشانه به تحليل ثانوی پژوهش های فوق پرداخته می شود و در بخش دوم با اتخاذ رويکرد معطوف به مطالعات زنان،از طريق روش کيفی و مصاحبه نيمه ساخت يافته با تعدادی از دختران فراری که با روش گلوله برفی انتخاب شده اند ،به بررسی عميق تر اين مسئله پرداخته شده است.

بر اساس این تحقیق، دختران فراری، فرار از خانه، جنسيت، خانواده، اعتياد، زنا با محارم، خشونت خانگی، مرد سالاری، اعتماداجتماعی، حمايت اجتماعی، سرمايه اجتماعی، سرمايه اقتصادی، سرمايه فرهنگی عوامل زمینه ساز فرار دختران از خانه ذکر شده است.

همچنین در این تحقیق در تعریف فرار ،غیبت ازخانه حداقل به مدت یک شب و عدم اطلاع یا رضایت والدین یا سرپرست قانونی  تعریف شده است.

بر اساس این گزارش  فرار از منزل از جمله آسیب های اجتماعی است که روند رو به رشدی را در چند سال گذشته داشته است.

بر اساس گزارش های نهاد های رسمی  سالانه 2 درصدکودکان 12تا18ساله در جهان از خانه فرار می کنند و از حدود7 نوجوان فراری از خانه برخی هرگز به خانه بر نمی گردند. همچنین براساس مطالعات انجام شده ،شیوع این مسئله در بین دختران نوجوان بیشتر است و75% این گروه را تشکیل می دهد.

افزایش نرخ رشد فرار در بین نوجوانان بویژه دختران در طی سال های اخیرموجب گردید که مطالعات متعددی توسط پژوهشگران در این زمینه انجام شود .این مطالعات براساس دیدگاه های مختلف علمی هر یک از زاویه ای خاص به این مسئله نگریستند و پیشنهاد ارائه دادند.برخی به مطالعه علت این پدیده در فرد و برخی به عوامل بیرونی پرداختند .علیرغم ارزشمندی مطالعات انجام شده به نظر می رسد که جنبه ای اساسی در بررسی این پدیده به صورت پنهان باقی مانده که ضرورت بررسی مجدد آن را ایجاب می کند.