این دو وسایل خود را بر روی چمن های داخل پارک پهن کردند و همزمان گروهی از زنان با زیر پیراهن های رکابی و شلوارک های لاکرا از کنارشان رد شدند...برای دور نگه داشتن این پارک از نگاه مردان فضول، گرداگرد آن با ورق های آهنی به بلندای 4 متر احاطه شده است.
فرانس پرس از داخل این پارک در تهران گزارش داد: "نسرین و کیمیا به محض آنکه از درب ورودی پارک که توسط محافظان مرد مراقبت می شد عبور کردند، روسری های اسلامی خود را درآوردند و به سرعت دکمه مانتوهای خود را باز کردند."

پلیس ایران اکنون با معضل توزیع فیلم های خصوصی از زنان که به طور مخفیانه بر روی گوشی تلفن همراه ضبط شده و بر روی اینترنت یا از طریق سی دی در سراسر ایران به فروش می رسد، دست و پنجه نرم می کند.

طرح ساخت پارک های زنانه در پایتخت تقریبا به یک دهه قبل و زمان پیدایش اولین شورای شهر تهران که توسط اصلاح طلبان اداره می شد، برمی گردد.

نسرین می گوید: "به نظر من قالیباف تصمیم گرفته با ساخت این پارک خود را در نزد زنان محبوب کرده و آرای آنها را پیش از انتخابات ریاست جمهوری 2009 بدست آورد."

فرانس پرس می نویسد: "به رغم محبوبیت سریع این پروژه، پارک زنانه با برخی مخالفت ها نیز روبرو شده است به نحوی که منتقدان می گویند تفکیک و جداسازی زنان و مردان پاسخ درستی به مشکلات اجتماعی از قبیل آزار و اذیت های موجود در مکان های عمومی نیست."

سوگل زند، یک دانشجوی فوق لیسانس در مطالعات جنسیتی می گوید: "مردان باید آموزش ببینند شبیه شهروندان مسوول رفتار کنند و به زنان احترام بگذارند."

این زن مجرد 38 ساله همچنین با نام پارک - بهشت مادران - که می تواند به معنای آن باشد که «زن هیچ هویتی به جز مادر بودن ندارد» مخالف است.
منتقدان همچنین نگران اعمال تفکیک های جنسیتی بیشتر بین زنان و مردان در جمهوری اسلامی هستند.

در اتوبوس های ایران زنان در عقب خودرو سوار می شوند. در محیط های اغذیه فروشی، راهروها و برخی کلاس های دانشگاه نیز این تفکیک جنسیتی اعمال می شود.

با این حال قوانین سختگیرانه مانع از اختلاط زنان و مردان در کافی شاپ و رستوران ها، قدم زدن آنها و گرفتن دست های یکدیگر در پارک ها نشده است.

شهردار تهران می گوید: "یک هزار و 500 پارک در تهران وجود دارد و هزاران ورزشگاه تنها مختص مردان است. ایجاد چند پارک برای زنان که 50 درصد جمعیت را تشکیل می دهند یک ضرورت انکارناپذیر است."
منبع:عصر ایران